وقتی که میان کارهایمان اندیشه می کنیم اگر گذر کنیم از جنگ ها و تخریب هایی که داشته ایم از بمب ها که ساخته شدند به کارهای فضایی که می رسیم باید بایستیم، لحظه ای فکر کنیم و بعد ذهن مان پر شود از سوال، از تعجب از شادی و از این که چه خوب شد آدم شدیم و چه خوب شد که آدم هایی تصمیم هایی بزرگ گرفتند، مثلا سفر به ماه! بزرگ ترین سفر مان، دور ترین مقصدی که داشته ایم. اما این اول کار است، وقتی اولین قدم روی ماه گذاشته شد آموختیم می توانیم کار های بیشتری انجام بدهیم.

وقتی ماهواره ها از زمین عکس گرفتند، وقتی اولین سبز و آبی خانه مان را دیدیم، دلمان دید که میان آرزو هایش جوانه های امید روییده، عقل مان دانست اندیشه هایش بال پرواز پیدا کرده اند. آرزو هایمان کوچک و بزرگ شد، به دنبال مریخی ها گشتیم وقتی مریخ نوردها خبر دادند خبری از آدم مریخی نیست، خبر دادند که کسی برایشان دست تکان نداده آنجا تازه فهمیدم همه ی فکر هایمان درست نیستند.

و فضا برای آموزش. برای آموختن راز ها ی جدید. برای ساختن چیزهای جدید.

و فضا نردبامی برای رسیدن به خدا و یادمان باشد عقب نمانیم، فرصت کوتاهی ست، پایین نردبام نمانیم، باید برویم. راهی در پیش است پر از کار و تلاش.

نوشتن از آنچه دوست داری لذت بخش است، مخصوصا اگر بهترین کلاسی باشد که رفته ای، کلاسی که در آن خوش گذشته است.

وقتی تابستان شروع شد کلاس های زیادی بود برای این که چیز هایی یاد بگیری اما قیفاووسی ها ویژه بودند، متفاوت ترین تجربه ای که می شود داشته باشی. کلاسی که مطمئن هستم نه مثل آن دیده اید نه شنیده اید.

معلم های کلاس مهربان اند با صبر و حوصله راه آسمان را نشان تان می دهند. وقتی اشتباه می کنی اتفاقی که در مدرسه می افتد اینجا نمی افتد. آزمایش می کنی، یاد می گیری، می خندی، حرف های جالب می شنوی این می شود که کلاس فرق می کند. وقتی لابه لای سوال هایمان پنهان می شدیم جواب های ساده و قابل فهم شادمان می کرد. زمانی که می دیدیم کسانی هستند که جواب سوال هایمان را می دهند حس خوبی داشتیم.

تجربه ی جالبی از انجام پروژه بود. کلاس ما فقط یک کلاس نجوم نبود هر چیزی یاد می گرفتیم ریاضی احتیاج داشتیم برای انجام تکالیف پس یاد می گرفتیم، فیزیک هم که جای خود دارد، سفر می کردیم میان زندگی دانشمندان. در همان کلاس کوچکمان چه چیزهای بزرگی یاد گرفتیم، نویسنده وبلاگ قیفاووسی ها شدیم نوشتیم از هر موضوعی از نجوم که دوست داشتیم. عکس های آسمان را می دیدیم.

خانوم معلم و آقا معلم ها ما را رصد هم بردند. در راه بودیم که ناگهان برج رادکان از دور خودش را نشان می داد دقیقا مثل کاری که یک سحابی تاریک می کرد. توضیح هایی شنیدم درمورد برج فهمیدیم به همین سادگی ها هم نیست. مشتری را دیدیم و قمرهای معروفش. عکاسی کردیم و صورت فلکی ها را با نگاه هایمان دنبال می کردیم. دانش آموزان شماره داشتند هزار بار شماره هایمان را خواندند و هزار بار من یادم شد هفت بودم! و من این را نمی دانم چرا خبری از چراغ چشمک زن نبود و من در این رصد به نقش مهم این وسیله پی بردم آخر کل برج را دور زدم و از هاپوی نگهبان ترسیدم تا آقا معلم دانا و قدیمی مان را پیدا کردم تا جواب سوالم را بگیرم (کوشش در راه علم ! ) خب اگر چراغ بود که این اتفاق ها نمی افتاد. اشکالی ندارد ولی دفعه بعد حتما یادتان باشد بیاوریدش آقا معلم دانا! بسی مفید و موثر بود چراغ تان.

کلاس هایمان تمام شد و یاد گرفتیم آن چه را که نمی دانستیم، آشناتر شدیم با آسمان، با ستاره شناس ها پس باید تشکر کنم از همه ی آسمانی ها از همه کسانی که زحمت کشیدند تمام کسانی که کلمه ای آموختند به من و مرا بنده خودشان کردند.

یک عالمه تشکر برای آسمانی بودنتان، برای خوب بودنتان برای این که حوصله کار با ما را داشتید.سپاس آقا معلم های خوب و خانوم معلم دوست داشتنی، سپاس!

و کاش سال دیگر هم برایمان آموزش داشته باشید.